Η χελωνίτσα Καρέττα-Καρέττα και το παλιό Φολκσβάγκεν ( Χρήστος Μπουλώτης )

H πρώτη λέξη που ψιθύρισε η χελωνίτσα Καρέττα-Καρέττα με το που βγήκε απ’ τ’ αυγό ήταν: «Αστέρια!!». Για την ακρίβεια, ανασηκώνοντας το κεφάλι της είπε με θαυμασμό: «Ποπό, αστέρια!».
Και τούτο γιατί γεννήθηκε στην άμμο, πλάι στ’ ακρογιάλι, μια καλοκαιριάτικη νύχτα με αστροφεγγιά, που εκατομμύρια αστέρια, μικρά, μεγάλα, μεγαλύτερα, κι ακόμη πιο μεγάλα, λαμπύριζαν ψηλά στον ουρανό, τρεμόσβηναν, σαν να της έκλειναν φιλικά το μάτι. Κι εκείνη, μαγεμένη απ’ την τόση ομορφιά, βάλθηκε να τα μετράει ένα ένα, χωρίς όμως να ξέρει πως είναι αμέτρητα. Έτσι αποξεχάστηκε…
Και να ’ταν μόνο αυτό! Αντί να πάρει το δρόμο ευθύς για τη θάλασσα, όπως έκαναν τ’ αδέλφια και τα πρώτα της ξαδέλφια που βγήκαν κι εκείνα την ίδια νύχτα απ’ τ’ αυγό, τράβηξε ακριβώς στην αντίθετη κατεύθυνση. Κι ήταν αυτό βαρύ σφάλμα, θανάσιμο που λένε οι μεγάλοι. Γιατί η μικρή Καρέττα-Καρέττα, όπως οι γονείς της κι οι παππούδες της, κι οι προπαππούδες της, αιώνες τώρα, από πάντα δηλαδή, ήταν προορισμένη να ζει στις νερένιες γειτονιές, στη θάλασσα. Εκεί θα ήταν το σπίτι της, όχι στη στεριά.
Ξεγελάστηκε, αλίμονο, απ’ τα φανάρια των αυτοκινήτων στη μεγάλη λεωφόρο. Μπερδεύοντας το πάνω με το κάτω, τα πέρασε κι αυτά γι’ αστέρια, τεράστια αστέρια.

Έκανε όπισθεν να δει καλύτερα, να καταλάβει, κι αυτό που αντίκρισε την πλημμύρισε αναπάντεχη χαρά.
«Ένα άγαλμα!… Δεν πιστεύω στα μάτια μου! Το άγαλμα της προγιαγιάς μου, της αξιότιμης κυρίας Καρέττα-Καρέττα!», αναφώνησε.
«Η σοφή προγιαγιά μου! Αχ, τι τύχη που ’χω απόψε!».
«Σταμάτα, επιτέλους, τις ανοησίες, χελωνίτσα», ακούστηκε μια βαριά φωνή. «Δεν είμαι η σοφή προγιαγιά σου. Ένα παλιό Φολκσβάγκεν είμαι. Ένα σαραβαλιασμένο αυτοκίνητο. Κι αν έμπαινες στον κόπο να με προσέξεις λίγο καλύτερα, θα ’βλεπες, καλή μου, πως δε μοιάζω και τόσο με χελώνα. Με σκαθάρι μοιάζω. Κι εσύ… εσύ είσαι μια ονειροπαρμένη χελωνίτσα που λοξοδρόμησε επικίνδυνα, που πριν καλά καλά προφτάσει να βγει απ’ τ’ αυγό, θα πήγαινε αδικοχαμένη. Γιατί, κακά τα ψέματα, μόλις έσκαγες μύτη στην άσφαλτο θα σ’ έκαναν λιώμα οι ρόδες…».
Η μικρή χελωνίτσα Καρέττα-Καρέττα δε χόρταινε ν’ ακούει και να βλέπει. Μπορεί, βέβαια, να μη σεργιάνισε στον ουρανό, μπορεί εκείνα τα πελώρια αστέρια να μην ήταν παρά φανάρια αυτοκινήτων στη μεγάλη λεωφόρο, μπορεί αυτό που νόμισε για το άγαλμα της σοφής προγιαγιάς της να ήταν ένα παλιό Φολκσβάγκεν, όμως η ατυχία της ήρθε κι έγινε τύχη… Κοίτα να δεις… Όλα τούτα τα παλιά αντικείμενα στην παραλία… Ένας ολόκληρος κόσμος! Τι εμπειρίες κι ιστορίες!

Και σκέφτηκε η χελωνίτσα πως είχε να μάθει ακόμη ένα σωρό πράγματα απ’ το στόμα τους. Κι ύστερα σκέφτηκε φωναχτά:
«Φαίνεται πως όλα τα πετούν οι άνθρωποι, άμα παλιώσουν… Και γιατί τα πετούν άραγε στην παραλία;».
«Α, μικρή μου χελωνίτσα», είπε με την μπάσα φωνή του το παλιό Φολκσβάγκεν, «τώρα περνάς στα δύσκολα. Οι άνθρωποι… Αλλά άσε καλύτερα… Αυτό είναι μια θλιβερή ιστορία, θα ’παιρνε πολύ χρόνο για να σου εξηγήσω. Μόνο κοίτα καλύτερα γύρω σου και θα δεις. Κι άλλα κονσερβοκούτια, και κουτιά από κόλα λόκα –κόκα κόλα ήθελα να πω– και νάιλον σακούλες. Πλήθος, σου λέω! Χαμός, συνωστισμός».
«Αλήθεια, σαν να έχετε δίκιο, κύριε Φολκσβάγκεν», διαπίστωσε εκείνη. «Και δε μου λέτε, κύριε Φολκσβάγκεν, έχουν όλα τους φωνή;».
«Έχουν και παραέχουν. Όμως άκου τώρα προσεχτικά τι θα σου πω και βάλε το καλά στο νου σου. Αρκετά όσα είδες κι έμαθες. Καιρός να γυρίσεις στη θάλασσα. Αμέσως, τούτη τη στιγμή. Γιατί εσύ δεν είσαι φτιαγμένη για στεριά, καλό μου κοριτσάκι. Έχουν δει τα μάτια μου πολλές χελωνίτσες της γενιάς σου να χάνονται άδικα. Άλλες ξεστρατίζοντας σαν κι εσένα, κι άλλες πριν προλάβουν να βγουν απ’ το αυγό. Μπήζουν απρόσεκτα οι παραθεριστές τις ομπρέλες τους στην άμμο, παίζουν σαν τρελοκάτσικα ρακέτες, στήνουν τις ξαπλωτές πολυθρόνες για ηλιοθεραπεία, αυτές τις δολοφόνες σεζλόγκ, και, μ’ ένα κρααακ, πάνε τ’ αυγά, πάνε και τα Καρεττάκια-Καρεττάκια. Κάθε φορά με γέμιζε θλίψη ο χαμός τους. Μ’ εσένα όμως θα πονέσω. Αχ, πολύ θα πονέσω! Πίστεψέ με. Γιατί εσένα, μικρή μου χελωνίτσα, σε συμπάθησα, σ’ έβαλα στην καρδιά μου. Βιάσου λοιπόν… ».
«Ναι, βιάσου», τη συμβούλεψε και το κονσερβοκούτι. «Κι εγώ σε συμπάθησα. Και θα ’ταν, αλήθεια, κρίμα απ’ το Θεό να χαθείς».

Από το ανθολογιο

Kαρέττα-Kαρέττα	Mικρά νεογέννητα Kαρέττα-Kαρέττα

Χρήστος Μπουλώτης (Λήμνος 1952)

Είναι αρχαιολόγος. Έχει γράψει παραμύθια και φανταστικές ιστορίες με θέματα εμπνευσμένα από τη φύση, από την παράδοση των παραμυθιών και την ομορφιά της παιδικής ηλικίας. Μερικά έργα του: Η παράξενη αγάπη του αλόγου και της λεύκας, Με τα φτερά του Πήγασου, Το άγαλμα που κρύωνε, Ο Πινόκιο στην Αθήνα, Ο κλέφτης των καρπουζιών.

Η ΦΑΛΑΙΝΑ ΤΗΣ ΒΑΡΑΔΟΥΑΗΣ (Παιδικό τραγούδι-Μίλα μου για μήλα)

Τον Σταύρο Παπασταύρου τον γνωρίσαμε το 1981, όταν απέσπασε το πρώτο βραβείο στους «Αγώνες ελληνικού τραγουδιού» που διοργάνωσε στην Κέρκυρα ο Μάνος Χατζιδάκις. Ακολούθησε η πρώτη του δισκογραφική δουλειά και λίγα χρόνια αργότερα, το 1986, εκδίδει τον δεύτερο προσωπικό του δίσκο, έναν κύκλο παιδικών τραγουδιών με τίτλο «Μίλα μου για μήλα». Είναι η πρώτη φορά (απ’ όσο γνωρίζω), που ο καταξιωμένος συγγραφέας παιδικής λογοτεχνίας Ευγένιος Τριβιζάς, γράφει στίχους για έναν ολοκληρωμένο δίσκο με παιδικά τραγούδια, ορίζοντας σε πολύ μεγάλο βαθμό την ταυτότητα ολόκληρου του δίσκου. Αναρωτιέται κανείς: σε τι μπορεί άραγε να συγκριθεί ένας δίσκος με παιδικά τραγούδια που, από το σημείωμα του στιχουργού του Ευγένιου Τριβιζά στο εσώφυλλο του δίσκουακόμα, εισάγει μικρούς και μεγάλους ακροατές με τέτοιο τρόπο στο περιεχόμενο των τραγουδιών, με εκείνα τα απαράδεκτα ηχογραφήματα που έχουν κατακλείσει την αγορά και τραγουδάνε παράφωνα το «Περνά – περνά η μέλισσα» και τον «Μπαρμπα-Μπίλιο» που «είχε ένα γάλο, πολύ μεγάλο»…! Στο «Μίλα μου για μήλα», η μουσική του Παπασταύρου συναντά τους ονειρικούς στίχους του λεξιπλάστη Τριβιζά και ένα υπέροχο ταξίδι στη φαντασία ξεκινάει από τις πρώτες κιόλας νότες. Ερμηνευτές των τραγουδιών είναι ο Σπύρος Σακκάς, η Σαβίνα Γιαννάτου (μήπως να …ξαναθυμίσουμε τη “σχολή” της «Λιλιπούλολης»;) και η Κρίστη Στασινοπούλου.

 

Από τον δίσκο ΜΙΛΑ ΜΟΥ ΓΙΑ ΜΗΛΑ
Ερμηνεία: ΣΤΑΣΙΝΟΠΟΥΛΟΥ ΚΡΙΣΤΗ, ΓΙΑΝΝΑΤΟΥ ΣΑΒΒΙΝΑ, ΣΑΚΚΑΣ ΣΠΥΡΟΣ
Σύνθεση: ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ ΣΤΑΥΡΟΣ
ΣΤΙΧΟΙ: ΕΥΓΕΝΙΟΣ ΤΡΙΒΙΖΑΣ
Τραγούδια:
ΟΙ ΔΥΟ ΠΙΤΕΣ
Ο ΜΙΚΡΟΣ ΕΡΜΗΣ
Η ΠΙΝΕΖΟΒΡΟΧΗ
Η ΦΑΛΑΙΝΑ ΤΗΣ ΒΑΡΑΔΟΥΑΗΣ
ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΦΡΟΥΤΟΠΙΑΣ
ΜΗΛΟΜΑΝΙΑ
Η ΓΑΤΑ ΤΟΥ ΣΙΑΜ
ΦΡΟΥΤΟΠΙΑ (ΟΡΧΗΣΤΡΙΚΟ)
Η ΧΑΖΗ Η ΚΑΙΤΗ
ΤΟ ΦΙΡΙΚΙ
ΤΟ ΧΡΥΣΟΨΑΡΟ (ΜΕ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΤΗΣ ΛΕΝΑΣ ΠΛΑΤΩΝΟΣ)
ΤΟ ΚΑΝΙΣ ΜΕ ΤΟ ΚΑΝΩ
ΤΟ ΛΥΠΗΤΕΡΟ ΤΑΓΚΟ ΤΗΣ ΠΟΛΥ ΑΣΠΛΑΧΝΗΣ ΚΟΜΗΣΣΑΣ ΠΟΥ ΜΕΤΑΚΟΜΙΖΕ ΚΑΙ ΑΦΗΝΕ ΜΟΝΟ ΤΟΥ ΤΟ ΣΚΥΛΑΚΙ ΤΗΣ
ΜΙΛΑ ΜΟΥ ΓΙΑ ΜΗΛΑ

Από το άρωμα του τραγουδιού Παιδική δισκοθήκη

Η πολύ λαίμαργη φάλαινα που έφαγε τη θάλασσα (Ευγένιος Τριβιζάς)

Το ποίημα αναφέρεται στην ανεπανόρθωτη καταστροφή που προκαλούν στο περιβάλλον οι ανθρώπινες δραστηριότητες αφού αυτές στοχεύουν μόνο στο εφήμερο κέρδος.

Όμοια και η φάλαινα του ποιήματός μας από τη λαιμαργία της καταπίνει ό,τι βρίσκει μπροστά της με αποτέλεσμα να έρθει σε δύσκολη θέση αφού, καθώς έχει καταπιεί τα πάντα, δεν υπάρχει μέρος να κρυφτεί από τους φαλαινοθήρες.
Έτσι φανερά μετανιωμένη προσπαθεί να διορθώσει το κακό που η ίδια δημιούργησε στο περιβάλλον αλλά και στον εαυτό της, αφού όλοι είμαστε "μέρος" του περιβάλλοντος.

 

 

Ο Ευγένιος Τριβιζάς  γεννήθηκε στην Αθήνα το 1946. Σπούδασε νομικά και οικονομικά και είναι καθηγητής εγκληματολογίας στην Αγγλία. Διδάσκει στο Πανεπιστήμιο του Reading, όπου διατελεί Ομότιμος Καθηγητής, και σε άλλα πανεπιστήμια. Είναι γνωστός ως συγγραφέας βιβλίων για παιδιά από τεσσάρων χρονών και πάνω. Όλα του τα έργα τα χαρακτηρίζει πρωτοτυπία και μεγάλη φαντασία.

Έχει γράψει περίπου 150 βιβλία μεταξύ των οποίων μυθιστορήματα, παραμύθια, θεατρικά έργα, αλφαβητάρια, διηγήματα, κόμικς, εκπαιδευτικά βιβλία, ενώ έχει συνεργαστεί και με παιδικά περιοδικά. Από τα πιο γνωστά του έργα είναι η Φρουτοπία και το Νησί των πυροτεχνημάτων.

   Μια πολυμεσική εφαρμογή με τον τίτλο ¨Ο πολύ λαίμαργος άνθρωπος που έφαγε την φάλαινα" με αναφορά στο μείζον θέμα της φαλαινοθηρίας.

 

Το τραγούδι της φάλαινας (Ντάιαν Σέλντον)

Η γιαγιά είπε μια ιστορία στη Λίλη.

«Μια φορά κι έναν καιρό», άρχισε, «ο ωκεανός ήταν γεμάτος φάλαινες. Φάλαινες μεγάλες σαν τους λόφους κι ήρεμες σαν το φεγγάρι. Ήταν τα πιο θαυμαστά πλάσματα στον κόσμο».
Η Λίλη σκαρφάλωσε στα γόνατα της γιαγιάς της.
«Συνήθιζα να κάθομαι στην άκρη της προβλήτας, περιμένοντας να ακούσω τις φάλαινες», συνέχισε η γιαγιά.
«Μερικές φορές καθόμουνα εκεί όλη την ημέρα κι όλη τη νύχτα. Και τότε, εντελώς ξαφνικά, τις έβλεπα να ’ρχονται από πολύ μακριά. Έσκιζαν το νερό, σαν να χόρευαν».
«Μα πώς ήξεραν ότι ήσουνα εκεί, γιαγιά;», ρώτησε η Λίλη. «Πώς σε έβρισκαν;».
Η γιαγιά χαμογέλασε. «Α, μα πρέπει να έχεις πάντα μαζί σου κάτι ξεχωριστό. Ένα τέλειο κοχύλι ή μια όμορφη πέτρα. Και αν οι φάλαινες σε συμπαθήσουν, θα πάρουν το δώρο σου και θα σου δώσουν κι εκείνες το δικό τους».
«Και τι μπορούσαν να σου δώσουνε, γιαγιά;», ρώτησε η Λίλη.
«Τι σου χάρισαν οι φάλαινες;».
Η γιαγιά αναστέναξε. «Μια δυο φορές», ψιθύρισε, «μια δυο φορές μονάχα τις άκουσα να τραγουδάνε».
Ο θείος Φρειδερίκος μπήκε φουριόζος στο δωμάτιο.
«Δεν είσαι τίποτα άλλο παρά μια παράξενη γριά!», είπε θυμωμένος. «Οι φάλαινες ήταν πολύ σημαντικές για το κρέας τους, τα κόκαλά τους και για το λίπος τους. Αν πρέπει να πεις κάτι στη Λίλη, οπωσδήποτε, πες της τουλάχιστον κάτι χρήσιμο. Μην της γεμίζεις το κεφάλι με ανοησίες. Άκου, φάλαινες που τραγουδάνε!».
«Yπήρχαν φάλαινες εδώ, εκατομμύρια χρόνια πριν εμφανιστούν τα πλοία και οι πόλεις, ή ακόμα και οι άνθρωποι των σπηλαίων», συνέχισε η γιαγιά της Λίλης. «Οι άνθρωποι συνήθιζαν να λένε πως είχαν κάτι μαγικό».
«Οι άνθρωποι συνήθιζαν να τις τρώνε και να τις βράζουν, για να πάρουν το λίπος», μουρμούρισε ο θείος Φρειδερίκος. Μετά τους γύρισε την πλάτη και βγήκε έξω στον κήπο.
Η Λίλη ονειρεύτηκε τις φάλαινες.
Ήταν θεόρατες σαν τα βουνά μέσα στα όνειρά της, πιο γαλάζιες κι απ’ τον ουρανό.
Τις άκουσε να τραγουδάνε μέσα στα όνειρά της, οι φωνές τους ήταν ολόιδιες με του ανέμου. Πήδηξαν έξω απ’ το νερό μέσα στα όνειρά της και τη φώναξαν με το όνομά της.
Το επόμενο πρωί η Λίλη πήγε μια βόλτα μέχρι τον ωκεανό. Πήγε εκεί, όπου κανένας δεν ψάρευε ή κολυμπούσε, ούτε άραζαν βαρκούλες.
Περπάτησε μέχρι την άκρη της παλιάς προβλήτας. Η θάλασσα ήταν γαλήνια, ακίνητη σχεδόν. Έβγαλε ένα κίτρινο λουλούδι από την τσέπη της και το πέταξε στο νερό.
«Αυτό είναι για σας», φώναξε.
Η Λίλη κάθισε στην άκρη της προβλήτας και περίμενε.
Περίμενε όλο το πρωί και όλο το απόγευμα.
Και τότε, καθώς έπεφτε το σούρουπο, ο θείος Φρειδερίκος κατέβηκε από τους λόφους για να τη βρει. «Φτάνουν πια οι ανοησίες», της είπε.
«Γύρισε σπίτι. Δε θα σε αφήσω να περάσεις ονειροπολώντας ολόκληρη τη ζωή σου».
Εκείνη τη νύχτα, η Λίλη ξύπνησε απότομα.
Το φως του φεγγαριού έλουζε το δωμάτιο. Ανασηκώθηκε και αφουγκράστηκε. Στο σπίτι επικρατούσε απόλυτη ησυχία. Κατέβηκε από το κρεβάτι και πλησίασε το παράθυρο. Κάτι ακουγόταν από μακριά, πέρα από τους λόφους.
Βγήκε γρήγορα έξω κι άρχισε να τρέχει προς την παραλία.
Η καρδιά της κόντευε να σπάσει, όταν έφθασε στη θάλασσα.

Κι εκεί, πελώριες μέσα στον ωκεανό, βρισκόντουσαν οι φάλαινες.
Πηδούσαν και στριφογύριζαν, σα να χόρευαν στο φως του φεγγαριού. Το τραγούδι τους γέμιζε τη νύχτα.
Η Λίλη είδε το κίτρινο λουλούδι της να χορεύει κι αυτό πάνω στον αφρό.

Πέρασαν πολλά λεπτά, μπορεί και ώρες. Ξαφνικά, η Λίλη ένιωσε το παγωμένο αεράκι να διαπερνά το νυχτικό της, να ’χουν ξυλιάσει τα γυμνά της πόδια. Ανατρίχιασε κι έτριψε τα μάτια της. Κι ύστερα ο ωκεανός ήταν ακίνητος ξανά κι η νύχτα σκοτεινή και ήσυχη.
Νόμιζε πως ονειρευόταν. Σηκώθηκε όρθια και πήρε το δρόμο τού γυρισμού. Και τότε, από πολύ, πολύ μακριά, καθώς ο άνεμος ανάσαινε, άκουσε,
«Λίλη! Λίλη!».
Οι φάλαινες φώναζαν το όνομά της.

Ανθολόγιο Λογοτεχνικών Κειμένων (Γ & Δ Δημοτικού) - Βιβλίο Μαθητή (Εμπλουτισμένο)

 

Roger Payne “ Αν δεν μπορούμε να σώσουμε τις φάλαινες, δεν μπορούμε να σώσουμε τίποτα ’’

Οι φάλαινες είναι οι τραγουδοποιοί των ωκεανών, ζώα που υπάρχουν εδώ και εκατομμύρια χρόνια, και  αποτελούν κάτι παραπάνω από λάδι και κρέας για ανθρώπινη κατανάλωση, αποτελούν το πνεύμα για την σωτηρία των ωκεανών , μία υπενθύμιση ότι η φύση είναι ποιο πολύπλοκη απ ότι εμείς μπορούμε να πιστεύουμε, δεν είμαστε μόνοι μας στον πλανήτη…

Ντάιαν Σέλντον

Αγγλίδα συγγραφέας. Γράφει βιβλία για παιδιά και εφήβους. Μερικά έργα της: Η Κλάρα και ο Μπάστερ χορεύουν στο φεγγάρι, Κάτω απ’ το φεγγάρι, Ο πλανήτης της Τζάνετ.  

Μεσσηνία: Φάλαινα 10 μέτρων ξέβρασε η θάλασσα στα Φιλιατρά!

 Ένα θλιβερό θέαμα αντίκρισαν το πρωί, όσοι βρέθηκαν στην περιοχή της Αγίας Κυριακής Φιλιατρών. Η θάλασσα είχε ξεβράσει στα βράχια, βόρεια του λιμανιού, μία νεκρή φάλαινα μήκους 10 μέτρων και βάρους τουλάχιστον 2 τόνων.

Το κήτος φαινόταν χτυπημένο σε τρία διαφορετικά σημεία και όπως εικάζουν ψαράδες της περιοχής, πιθανόν να προκλήθηκαν από κάποια προπέλα μεγάλου πλοίου, όταν ήταν ήδη νεκρό.

Σήμερα το πρωί, σύμφωνα με πληροφορίες του filiatranet, κάτοικος της περιοχής παρατήρησε μεγάλη συγκέντρωση γλάρων στο σημείο και πλησιάζοντας την ακτή αντίκρισε το τεράστιο θηλαστικό. Ειδοποίησε αμέσως το Λιμεναρχείο, που έφτασε λίγο αργότερα στο σημείο, ενώ αναμένεται και κτηνίατρος που θα εξετάσει το κήτος για τα αίτια θανάτου του, πριν απομακρυνθεί από την περιοχή.  Εφημερίδα Πατρίς, Ενημερωτική πύλη της Πελοποννήσου  (15/02/2014 21:51 )

 

Ηλεία: Νεκρή Caretta-Caretta στην παραλία της Ζαχάρως
Περιβάλλον (20/03/2013 09:45 )

 

   

Νεκρή στην παραλία της Ζαχάρως βρέθηκε την περασμένη Παρασκευή στην παραλία της Ζαχάρως μια ακόμα Careta-Careta.
 
Την θαλάσσια χελώνα βρήκαν κάτοικοι της περιοχής και -σε συνεργασία με την διεύθυνση του γνωστού καταστήματος «Παρά Θιν Αλός»- ήρθαν σε επικοινωνία με τον Σύλλογο «Αρχέλων» ο οποίος και θα παραλάβει το κουφάρι του νεκρού ζώου.

Πρέβεζα-Σήμα κινδύνου για τις θαλάσσιες χελώνες

Πέντε νεκρές χελώνες σε ένα εικοσιτετράωρο

 

Πέντε νεκρές χελώνες εντοπίστηκαν μέσα σε ένα εικοσιτετράωρο, σε διάφορα σημεία του Αμβρακικού Κόλπου, γεγονός που προκαλεί έντονο προβληματισμό σε όλες τις αρμόδιες υπηρεσίες.

Σύμφωνα με τα στοιχεία του Φορέα Διαχείρισης Αμβρακικού, το ίδιο εικοσιτετράωρο, βρέθηκε νεκρή μια χελώνα Καρέτα –Καρέτα στην περιοχή Αγίας Τριάδας του Δήμου Πρέβεζας. Από αυτοψία που πραγματοποίησαν οι υπάλληλοι του φορέα διαπίστωσαν ότι πρόκειται για μια μεγάλη χελώνα μήκους 75 εκατοστών και πλάτους 62εκ.

 

Την ίδια μέρα και στην ίδια περιοχή οι υπάλληλοι του φορέα διαχείρισης Αμβρακικού εντόπισαν μια ακόμη νεκρή χελώνα Καρέτα-Καρέτα μήκους 68 και πλάτους 58 εκατοστών. Στις 21 Ιανουαρίου επίσης και στην παραλία του Πνευματικού Φάρου βρέθηκαν δύο ακόμη χελώνες Καρέτα - Καρέτα.

Στα τέσσερα περιστατικά ήρθε λίγο αργότερα να προστεθεί και ο εντοπισμός μια ακόμη μεγάλης. νεκρής χελώνας Καρέτα-Καρέτα στους Λάκους Νεοχωρίου.

Ο φορέας διαχείρισης Αμβρακικού ενημέρωσε όλες τις αρμόδιες υπηρεσίες της περιοχής καθώς και το κέντρο προστασίας θαλάσσιας χελώνας ΑΡΧΕΛΩΝ αποστέλλοντας παράλληλα και φωτογραφικό υλικό. Δημοσιεύτηκε στις Τετάρτη, 05 Φεβρουάριος 2014 18:38 από τον/την EpirusPost.gr 

  

Σήμα κινδύνου για τις θαλάσσιες χελώνες
Σε νέο δημοσίευμα στις Πέμπτη, 13 Φεβρουάριος 2014 01:48 από τον/την EpirusPost.gr    διαβάζουμε:

Τις τελευταίες μέρες κι άλλες θαλάσσιες χελώνες καρέτα-καρέτα βρέθηκαν νεκρές εντός του Αμβρακικού στις ακτές της Πρέβεζας. Εκτός τις νεκρολογίες (Δ/Τ) των αρμοδίων, κανείς δεν αναζητά τους ασυνείδητους αυτόχειρες και τη ρίζα του προβλήματος και έτσι αυτή η απαράδεκτη κατάσταση διαιωνίζεται και την αποδεχόμαστε ως ένα καθημερινό γεγονός. Δυστυχώς τα γεγονότα αυτά δεν τιμούν καθόλου τους κατοίκους των περιοχών πέριξ του Αμβρακικού, πολύ περισσότερο την Πολιτεία.

Εμείς θα επιχειρήσουμε να αναδείξουμε τις αιτίες που μπορεί να προκαλούν τους θανάτους των θαλάσσιων χελωνών που προϋπήρχαν πολλά χρόνια πριν από μας και ελπίζουμε η έννομη Πολιτεία, όπως αρέσκεται να αποκαλείται, να αντιδράσει και να πάρει αποτελεσματικά μέτρα προστασίας.

 

Όταν αντικρίζουμε μια νεκρή θαλάσσια χελώνα συχνά αναρωτούμαστε αν πίσω από το θάνατό της κρύβεται κάποιος ψαράς, ιχθυοκαλλιεργητής, μυδοκαλλιεργητής ή το άτυχο ζώο κατάπιε πλαστικές σακούλες η πλαστικές φιάλες και απεβίωσε. Αναλαμβάνει το Λιμεναρχείο ή ο Φορέας να κάνει την ταφή χωρίς να προηγηθεί νεκροψία για να βρεθούν τα αίτια του θανάτου τους.

Είναι αληθές ότι τα συμπαθέστατα αυτά ζώα θεωρούν λιχουδιά τα μύδια, τα ψάρια και τις μέδουσες, γνωστά ως κορέλια από τους ψαράδες, από τις οποίες έχει γεμίσει ο Αμβρακικός λόγω της έλλειψης ψαριών και έλλειψης οξυγόνου από την κάθετη αύξηση των οργανικών φορτίων που συσσωρεύονται καθημερινά. Πεινάνε λοιπόν και μη βρίσκοντας ψάρια προκαλούν καταστροφές στα δίχτυα των ψαράδων, σε ιχθυοκαλλιέργειες και μυδοκαλλιέργειες. Τόσο οι ψαράδες οι οποίοι βρίσκονται στα πρόθυρα της οικονομικής εξαθλίωσης όσο και οι ιχθυοκαλλιεργητές, μυδοκαλλιεργητές δεν αποζημιώνονται για τις καταστροφές που προκαλούν οι θαλάσσιες χελώνες στις περιουσίες τους και έτσι ο καθένας ενεργεί κατά το δοκούν για να προστατέψει την περιουσία του, ο αγώνας είναι άνισος και τα αποτελέσματα τραγικά.

Υπάρχουν τρείς Λιμενικοί Σταθμοί Αμφιλοχίας, Πρέβεζας και Μενιδίου και ο Φορέας Διαχείρισης Υγροτόπων Αμβρακικού για την φύλαξη και έννομη τάξη εντός του Αμβρακικού. Οι περισσότεροι θάνατοι συμβαίνουν την χειμερινή περίοδο όπου πολύ λίγα αλιευτικά σκάφη κυκλοφορούν στον Κόλπο λόγω της έλλειψης αλιευμάτων. Μήπως αν εντατικοποιηθούν οι θαλάσσιοι περίπολοι, γίνονται νεκροψίες για να εξακριβωθούν τα αίτια των θανάτων, δοθεί κάποια αποζημίωση για τις καταστροφές που προκαλούν οι χελώνες σταματήσει αυτό το απαράδεκτο φαινόμενο που στιγματίζει ΌΛΟΥΣ ΜΑΣ εμπλεκομένους και μη;

Διαβάστε παρακάτω οδηγίες για την περίθαλψη τραυματισμένων ή νεκρών χελωνών. Περίθαλψη

Τι μπορείς να κάνεις αν βρεις φωλιά ή τραυματισμένη/νεκρή χελώνα

Αν βρεις φωλιά

Αν η φωλιά κινδυνεύει από τη διέλευση πεζών ή αυτοκινήτων τότε περιφράξτε την με πασαλάκια, τοποθετημένα στα 2 μέτρα περιμετρικά της φωλιάς και ενώστε τα με σκοινί.
ΠΡΟΣΟΧΗ: Μη σκάψετε τη φωλιά.
Αν τριγύρω βρίσκονται πέτρες ή άλλα εμπόδια που μπορεί να εμποδίσουν τα χελωνάκια στο δρόμο τους προς τη θάλασσα, τότε απομακρύνεται τα εμπόδια.
Αν βρίσκεται σε σκιά (π.χ. κάτω από ομπρέλα), προσπαθήστε να την απομακρύνετε.

Αν βρεις τραυματισμένη θαλάσσια χελώνα

Μεταφέρουμε τη χελώνα σε ΑΣΦΑΛΕΣ ΜΕΡΟΣ μακριά από κόσμο και θόρυβο. ΤΗ ΣΗΚΩΝΟΥΜΕ ΠΑΝΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΒΟΥΚΙ (ποτέ από τα πτερύγια ή το κεφάλι).

Αν είναι μεγάλο ζώο που θα μεταφερθεί από 2 άτομα τη σηκώνουμε πιάνοντας το καβούκι πίσω από τον αυχένα και πάνω από την ουρά.
ΑΚΟΥΜΠΑΜΕ ΤΟ ΖΩΟ ΠΡΟΣΕΚΤΙΚΑ φροντίζοντας να μη διπλωθούν από κάτω τα πτερύγια του.

Φροντίζουμε το ζώο να είναι σε ΠΡΟΦΥΛΑΓΜΕΝΟ ΚΑΙ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΟ ΧΩΡΟ, ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΡΕΥΜΑΤΑ ΚΑΙ ΑΕΡΑ. Τους θερινούς μήνες καλό είναι να σκεπάζεται ιδιαίτερα στα τραύματά του με ένα ΥΓΡΟ ΥΦΑΣΜΑ. Η θερμοκρασία του χώρου δεν πρέπει να πέσει κάτω από τους 15 βαθμούς C. Δεν είναι απαραίτητο, η χελώνα να μπει στο θαλασσινό νερό, ιδιαίτερα όταν είναι τραυματισμένη στο κεφάλι ή εξαντλημένη, τότε ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ, ΕΠΕΙΔΗ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΝΙΓΕΙ.

Αν έχει μπλεχτεί σε δίχτυα ή πετονιά, τα αφαιρούμε πολύ προσεκτικά. Σε καμιά περίπτωση ΔΕΝ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΜΕ ΝΑ ΤΡΑΒΗΞΟΥΜΕ ΑΓΚΙΣΤΡΙ Ή ΠΕΤΟΝΙΑ ΠΟΥ ΕΞΕΧΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΣΤΟΜΑ Ή ΤΗΝ ΟΥΡΑ.

Ελέγχουμε όλα τα πτερύγια για τυχόν ΣΗΜΑΤΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗΣ (tags) και καλούμε τον αριθμό του Δικτύου Διάσωσης στο 210 8944444. Θα μας σταλεί το «Δελτίο Εκθαλάσσωσης» που θα πρέπει προσεκτικά να ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΟΥΜΕ για να βοηθήσουμε τόσο αυτήν όσο και όλες τις άλλες χελώνες.

Αν βρεις νεκρή Θαλάσσια χελώνα

Εάν η χελώνα είναι νεκρή, πρέπει ΝΑ ΜΕΤΑΦΕΡΘΕΙ ΣΤΗΝ ΞΗΡΑ, και να ειδοποιηθεί το λιμεναρχείο και ο ΑΡΧΕΛΩΝ.
ΠΡΟΣΟΧΗ, ΕΙΝΑΙ ΠΙΘΑΝΟ Η ΧΕΛΩΝΑ ΝΑ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΝΕΚΡΗ ΑΛΛΑ ΑΠΛΩΣ ΝΑ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΕ ΛΗΘΑΡΓΟ, ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΤΟΥΣ ΚΡΥΟΥΣ ΜΗΝΕΣ.

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΛΗΘΕΙ Ο ΝΟΜΟΚΤΗΝΙΑΤΡΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΑΠΙΣΤΩΘΕΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΚΑΙ Η ΑΙΤΙΑ ΠΟΥ ΤΟΝ ΠΡΟΚΑΛΕΣΕ.
Εάν δεν υπάρχει, ειδοποιείται άλλος κτηνίατρος ή το λιμεναρχείο.
Εάν βρεθεί σήμα πρέπει να αφαιρεθεί και να σταλεί στο Σύλλογο ΑΡΧΕΛΩΝ.
ΠΡΟΣΟΧΗ ΑΥΤΟ ΙΣΧΥΕΙ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΤΑ ΝΕΚΡΑ ΖΩΑ.
Επίσης, ο ΑΡΧΕΛΩΝ θα βοηθηθεί ιδιαίτερα εάν λάβει μια φωτογραφία του ζώου και ιδιαίτερα των τραυμάτων του.

Συμπληρώστε το ΔΕΛΤΙΟ ΕΚΘΑΛΑΣΣΩΣΗΣ που θα σας στείλει ο ΑΡΧΕΛΩΝ και τέλος ειδοποιήστε την ΤΟΠΙΚΗ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ για την υγειονομική ταφή.

 

Διαχείριση της παράκτιας ζώνης

«Αδυνατεί το Δημόσιο να προστατεύσει τις ακτές», σύμφωνα με έκθεση του Συνηγόρου του Πολίτη

Μάλιστα επισημαίνει την απροθυμία των Κτηματικών Υπηρεσιών, των δήμων και των Αποκεντρωμένων Διοικήσεων να αποβάλουν τους καταπατητές και να κατεδαφίσουν τις αυθαιρεσίες που βρίσκονται «επάνω στο κύμα».

Η έκθεση με θέμα «Διαχείριση της παράκτιας ζώνης» (ειδικοί επιστήμονες: Ζωή Καραμήτρου, Μεταξία Μαρτσούκου, Κωνσταντίνος Πεχλιβάνογλου) επισημαίνει σειρά προβλημάτων στη διαχείριση των αιγιαλών, από τη διαδικασία χάραξης μέχρι την εκμετάλλευσή τους. Πιο συγκεκριμένα:
• Παρατηρούνται μεγάλες καθυστερήσεις στη διαδικασία καθορισμού της γραμμής αιγιαλού. Οι αιτίες είναι πολλές: η υποστελέχωση των κτηματικών υπηρεσιών, η έλλειψη επαρκών επιστημονικών στοιχείων και υποστηρικτικού υλικού. Υπενθυμίζεται ότι η Κτηματολόγιο Α.Ε. είχε κάνει μελέτη χάραξης αιγιαλού για όλη τη χώρα, η οποία δεν θεσμοθετήθηκε ποτέ.
• Εχει διαπιστωθεί ότι παρά τον καθορισμό της ζώνης παραλίας και την απαγόρευση χρήσης της από τους όμορους ιδιοκτήτες ακινήτων μέχρι την απαλλοτρίωσή της, αυτή σχεδόν πάντα καταπατείται και ανοικοδομείται ή αξιοποιείται με διάφορους τρόπους.
• Η παραχώρηση της απλής χρήσης αιγιαλού και παραλίας στους δήμους, που με τη σειρά τους την εκχωρούν σε ιδιώτες, «αποφέρει στους ΟΤΑ σημαντικά έσοδα, ωστόσο αποτελεί κοινή παραδοχή ότι πρόκειται για μία διοικητική πρακτική που ακολουθείται κατά τρόπο καταχρηστικό, με αρνητικές επιπτώσεις στο περιβάλλον, την αισθητική και τον κοινόχρηστο χαρακτήρα του χώρου. Ιδίως στις τουριστικές περιοχές, το πρόβλημα αποκτά τεράστιες διαστάσεις, κυρίως τους καλοκαιρινούς μήνες.
• Επιπλέον, οι όροι των συμβάσεων μίσθωσης τις περισσότερες φορές δεν τηρούνται (υπερβάσεις τραπεζοκαθισμάτων, τοποθέτηση απαγορευμένων κατασκευών). Ή οι δήμοι παραχωρούν τη χρήση αιγιαλού και παραλίας σε τέτοια έκταση, που αναιρείται ο κοινόχρηστος χαρακτήρας του χώρου.
• Τέλος, όπως τονίζεται στην έκθεση, οι κτηματικές υπηρεσίες, οι δήμοι και οι αποκεντρωμένες διοικήσεις είναι απρόθυμες να κατεδαφίσουν τις αυθαιρεσίες στον αιγιαλό και να διώξουν τους καταπατητές. Καθημερινή 17-12-2013